Zo rond nieuwe maan heb vaak ik een paar dagen dat ik me een beetje geïrriteerd voel. Er gaat van alles door me heen, maar ik kom niet bij datgene wat er echt aan de hand is. Er wringt iets, er is iets uit mijn onderbewust wat aandacht vraagt. Ik ben inspiratieloos, moe. En ik kan niet bij mezelf komen, bij mijn essentie.

Ik kan soms dagen aanmodderen op deze manier. Dan zit ik veel in mijn hoofd, prakkiseer over hoe ik hier uit kan komen. Over wat ik toch moet doen om dit te doorbreken. Maar ik kom er niet uit. Logisch ook, want de oplossing ligt niet in het doen of het denken. De oplossing ligt in dieper bij mijzelf komen, bij mijn emoties en drijfveren. Het probleem is alleen dat het juist niet goed lukt om daar te komen…Tja, wat doe je dan?

Op het moment dat ik me besef dat ik teveel in de oplossingen duik in plaats van dat ik bij mijzelf te rade ga, begint er al beweging te komen. Dan is het de kunst om de verdieping bewust op te zoeken, bijvoorbeeld door middel van meditatie, wandelen in de natuur of bepaalde muziek. Ik beeld me in dat ik de muur om mijn hart afbreek en stel me open voor alles wat er in mijn ligt. Alles mag er zijn: hoe pijnlijk of verdrietig het ook voelt, ik laat het toe en laat het stromen. Gooi het eruit.

Wat zat er deze keer onder? Onzekerheid…We vergelijken ons allemaal met anderen. En ik besefte mij dat dit vergelijken mij onzeker maakt. De innerlijke stem die zegt dat ik niet tegen anderen op kan, leek stil. Ik hoorde hem niet. Maar hij was heel stiekem deze keer, want hij was er wel…hij fluisterde heel stiekem tegen mijn onderbewuste.

“Je moet het beter doen, je moet meer doen dat dit, je bent niet goed genoeg. Alles wat je doet of wat je bedenkt is niet goed genoeg. Anderen doen het veel beter. Doe eens wat beter je best! Zo redt je het niet.”

Shit. Ben ik er weer ingestonken. Heb ik me weer van alles laten aanpraten door dat rottige ego dat denkt alles te weten. Hoe kan het toch, dat iets dat deel uitmaakt van mijzelf, mij bij mijn ware essentie weghaalt?  En mij zo onderuit haalt? Hier komt vast het verhaal van de duivel op de ene schouder en de engel op de andere vandaan.

Toen ik mij besefte dat het mijn ego was dat verhalen verzint als gevolg van mijn onzekerheid, kon ik de verhalen zien als verhalen en niet als de waarheid. Tegelijkertijd heb ik de onzekerheid aanvaard en de emoties er laten zijn, waardoor deze vanzelf minder werden. Ik ben gaan opschrijven wie ik ben, wat ik kan en wat ik heb bereikt. En ik kwam tot de conclusie dat de onzekerheid die ik voelde een stukje van vroeger was, wat ik nu mag loslaten.

En mijn ego? Die heb ik met mijn heksenbezem de deur uit geveegd!

One thought on “Verhalen van mijn ego: inzichten tijdens nieuwe maan.”

Laat een reactie achter op Jana Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *